Davet Bayrak: ‘Baba’da hepimiz ailesinden birilerini görmüş oldu

‘Hepimiz ailesinden birilerini görmüş oldu’

SHOW TV’nin ilgiyle izlenen yapımlarından ‘Baba’da gelişen vakalar, her hafta seyircileri yeni bir heyecana sürüklüyor.
Ay Yapım imzalı ‘Baba’nın senaristliğini Gökhan Horzum ile Ekin Atalar yazıyor. Davet Bayrak’ın yönettiği dizinin kadrosunda Haluk Bilginer, Ayda Aksel, Tolga Sarıtaş, Hakan Kurtaş, Özge Yağız, Deniz Hamzaoğlu, Taner Rumeli, Damlasu İkizoğlu, Beril Pozam, Cem Uslu benzer biçimde birçok başarı göstermiş oyuncu yer ediniyor.

‘Baba’nın ödüllü yönetmeni Davet Bayrak, Habertürk’e verdiği röportajda izleyicilerin diziye niçin yoğun ilgi gösterdiklerinden mesleğe adım atmasında mühim payları olan filmlerin hangileri olduğuna kadar birçok mevzuda açıklamalarda bulunmuş oldu.

Yönetmenliğe heves etme hikâyenizden başlamış olalım. Yönetmenliğe ne vakit, nerede heves ettiniz?
Yönetmenlik hevesi hakikaten çocukluk hayaliydi. Şu şekilde söyleyebilirim; 8 yaşlarında bilgili bir halde, video kasetlerle başlamış olan bir seyahat bu. ‘Geleceğe Dönüş’ filmini seyredip büyülendiğim zamanı oldukca net hatırlıyorum, onlarca defa kez izlemiştim. Sonrasında bir tutkuya dönüştü. 8 – 9 yaşlarındayken, kuzenim Şebnem ile devamlı beyazperdeye gitmeye başladık. Haftanın neredeyse iki günü beyazperdeye gidiyorduk ve devamlı film izleyerek başladı bu. Doğal sonrasında zaman içinde daha da mevzuyu anlamaya başlayınca, işin bu tarafını ve bunu icra eden insanların var bulunduğunu da algı ettikten sonrasında yönetmenlik imgesel derinlerde oluşmaya başladı. Yanılmıyorsam 1996 senesinde babam ve annemle ‘Eşkıya’ filmine gitmiştik. Filmden çıktığımızda her ikisi de hüngür şakır ağlıyordu. Ondan sonrasında “ben yönetmen olacağım” dedim. O insanları bu kadar etkileyen bir iş yapmak isterim diye karar vermiştim. Çocukluk hayaliydi bu.

O halde geleceğinize dönük kıvılcım çakan yapımlardan biri de ‘Eşkıya’ydı.
Evet, öyleki diyebiliriz. Doğal o süreçte birçok başka mühim filmler de var. Hatırlıyorum, o zamanlar TRT 2’de beyaz perde kuşakları oluyordu. Bir gece babam beni yataktan uyandırıp “bir film var, gel bunu ne olursa olsun izle’” demişti. ‘Şampiyon’ diye bir film. Çocuk ve baba üstüne kurulan bir hikâyeydi. Sözgelişi onları oldukca net hatırlıyorum, acaip derinden etkileniyordum ve onları yapmayı hayal etmiştim.

1979 yapımı 'Şampiyon'da başrolleri Angelina Jolie'nin babası Jon Voight ile çocuk oyuncu Rick Schroder paylaştı.

1979 yılında yapılmış ‘Şampiyon’da başrolleri Angelina Jolie’nin babası Jon Voight ile çocuk oyuncu Rick Schroder paylaştı.

Başka bir meslek yapmayı düşünmediniz o vakit.
Vallahi başka hiçbir şey yapmayı düşünmedim. Beni tanıyan tüm dostlarım, akrabalarım da bilirler, çocukluktan beri yönetmen olacağım dedim aslına bakarsanız.

Çağrı Bayrak'ı yönetmenliğe heves ettiren filmlerden biri de 1980'li yılların ünlü serisi 'Geleceğe Dönüş'tü. (Michael J. Fox - Christopher Lloyd)

Davet Bayrak’ı yönetmenliğe heves ettiren filmlerden biri de 1980’li yılların meşhur serisi ‘Geleceğe Dönüş’tü. (Michael J. Fox – Christopher Lloyd)

İlk yönetmenlik çalışmanıza ne vakit başladınız?
2005’te ‘Gümüş’e başladım, asistan olarak girdim. Orada asistanlık aşamalarıyla ilerledi. Benim için oldukca süratli bir seri oldu. 2005’te girdim, 6 ay içinde kısa film çektim, Kıvanç Tatlıtuğ ile Serdar Orçin başrollerini oynadı. Orada bir yarışmaya katıldım, ödül aldım. Ondan bir sonraki aşamada destek yönetmenlik başladı. 2013’e kadar destek yönetmenlikler vs. birçok projede mühim işlerde yer aldım, öyleki devam etti. Ondan sonrasında 2013’te ‘Galip Derviş’ ile de yönetmenliğe başladım.

Hepimiz ilk iş gününde “zamanı erişince şunları başarmış olacağım” diye kendine söz verir. Sizin kendinize verdiğiniz bir söz oldu mu?
Aslına bakarsanız oldu. 2005 – 2006 yıllarında, 26 yaşındaki bir genç olarak kendime “35 yaşına gelmeden ilk beyaz perde filmimi yapacağım” demiştim. Beyazperde filmimi 2014’te yaptım, Engin Iyi sabahlar’ın senaristliğini yazdığı filmi çektim. O film hedeflerimden biriydi. Doğal daha büyük hedeflerle ilgili en temel sorun şu; bu işi yapmak için derdinin olması lazım. Benim derdim de bahsettiğim ‘Eşkıya’ filmi benzer biçimde insanların yüreğinde iz bırakan işler yapmak, temelde kendime verdiğim söz buydu. Şu demek oluyor ki insanların yüreğinde iz bırakacak işler yapmak, tüm hedefim bu.

Beslenme kaynaklarınızdan söz eder misiniz? Her insanın bir beslenme deposu vardır, sizinkiler nedir?
Birincisi, beyaz perde. Güncel sinemayı oldukca yakından takip ediyorum. Doğal ki bu yoğun gidişat içinde eskisi kadar vakit ayırmasam da yazları, boş olduğum dönemlerde tüm o açığı kapatmaya çalışıyorum. Takip ettiğim yönetmenler, takip ettiğim senaristler var. Onların yapmış olduğu işleri izliyorum ve beni en oldukca onlar heyecanlandırıyor ve gıda kaynağım da onlar oluyor. Neler yapıldığıyla ilgili, “Biz bunu yapsaydık iyi mi yapardık?”, “Bizde bu iyi mi olur?’” diye onları takip edip, kovalıyorum.

Sizi ‘Baba’yı yönetmeye iten nedenler neler oldu?
‘Baba’ dizisinin yönetmenliğini yapma hikâyesi şöyleki gerçekleşti; geçen yıl mayıs ayında Ay Yapım ile anlaştım. O sırada başka senaryolar okuduk, hiçbirisi beni heyecanlandırmadı. Sonrasında Kerem Bey (Çatay) “Ben senin neyi aradığını anladım, sana bir senaryo göndereceğim’’ dedi. Sonrasında senaryo geldi. O vakit dizinin adı ‘Bir Gece Ansızın’dı. Senaryoyu okudum, atmosferinden oldukca etkilendim. Birinci sebebi senaryonun atmosferiydi. Bu işte kendime bir hedef koyabilirim, bir challenge koyabilirim, şöyleki bir dünya kurabilirim diye düşündüm. İkincisi de rahmetli babamdı.

Yeni kaybettiniz, başınız sağ olsun…
Teşekkür ederim. Babamla bizim oldukca enteresan bir ilişkimiz vardı, kim bilir hepimizin öyledir fakat ilişkimizden sebep bu şekilde bir iş yapmak istedim. Baba – oğul hikâyesi yapmayı oldukca istiyordum aslına bakarsanız. O da denk geldi.

‘Şampiyon’un da tesiri vardır.
Kim bilir evet, olabilir, onu asla düşünmemiştim. Onun da tesiri vardır. Bir taraftan babama böyle bir durum yapmak istiyordum. Hastaydı, ölmeden ona böyle bir durum bırakmak istiyordum. Bir taraftan da işin atmosferi oldukca hoşuma gitmişti.

Çekimlere başlamadan ilkin ‘Baba’nın seyirciler üstünde iyi mi bir tesir bırakmasını planladınız?
Aslına bakarsak iki şey planladım. Ben burada her insanın evinde görmeye alışık olduğu anları yakalamaya çalıştım. Oyunculara da şöyleki anlattım; “burada bir şey çekerken, birden kamerayı çevirdiğimde sanki size denk gelmişim benzer biçimde olsun isterim her şey” dedim. Biz posttayken izleyen asistan arkadaşlarımız, “ya o yemekte yerde oturan çocuk bendim’’ dedi. Sözgelişi başka izleyen, “bu aynı benim eniştem” diyor. Hepimiz kendisinden bir şeyler bulsun istedik ve bunu da başardık.

Baba oğul ilişkisi üstüne sizi en oldukca etkileyen unsurlar nedir?
Bizde şöyleki bir durum vardır, burada onu oldukca işledik. Esasen bana çekici gelen kısmı da oydu. Babalar adam çocuklarını uyurken severler. Göz gözeyken onları sevdiklerini söylemezler. Niye? İşte çocuk daha kuvvetli olsun vs. Oysa benim de oğlum var, ben ona doya doya devamlı onu ne kadar sevdiğimi söylüyorum. Benim en temelde takıldığım mevzu buydu. Ben babamın bana “seni seviyorum oğlum’” söylediğini asla hatırlamam fakat derinlerde sevdiğini de biliyordum. Evet, ne yazık ki bizlerden önceki nesillerde öyleki bir fikir varmış. Onlar da babalarından öyleki görmüşler.

‘Baba’yı seyirciler için hususi kılan unsurlar neler oldu?
Aslına bakarsak azca ilkin bahsettiğim şey bence. Hepimiz kendi ailesinde olan birilerini görmüş oldu. ‘Servet’i birine benzettiler. ‘Güvenli’i babalarına, amcalarına, dedelerine benzettiler. ‘Erdem’i komşularına, halalarına benzettiler, anneannelerine benzettiler. Fazlaca bizlerden bir durum olmasıyla alakası var. Ve bir de şu da var; her yılbaşı bizim konuştuğumuz bir şey vardır ya toplumda, haber kanallarında, bir sabah uyandığında ulusal piyango vs. bir şey çıksa ve varlıklı olsan ne olur? Burada bizim tanıdığımız insanlara bu oluyor. Bunlar ansızın zenginlikle yüzleşiyorlar. Bu her insanın konuşmuş olduğu, merak etmiş olduğu, yaşamı süresince ne olursa olsun bir kere konuşmuş olduğu bir mevzudur. İzleyicileri sonrasında da elde etti.

Çekimlere başlamadan ilkin hususi bir hazırlık süreci geçirdiniz mi? Yoksa standart bir hazırlık süreci miydi?
Şu şekilde; aslına bakarsak burada asla denemediğim bir şeyi denedim. Daha ilkin Türkiye’de de yapılmış oldu mu bilmiyorum fakat biz renk danışmanıyla çalıştık. Tüm karakterlerin hikâyesini anlatıp, senaryolarını okutup, kastlar belli olduktan sonrasında onlara bir renk emek vermesi yaptık. Tüm hepsinin bir kompozisyonu vardır. Birinci bölümden dördüncü bölüme gidene kadar karakterlerin giydirilmiş olduğu kıyafetlerin hepsinin renk tasarımı vardır. Daha ilkin bunu yapmamıştım fakat yapmayı istediğim bir şeydi. Bir öteki çalışmam da işin atmosferini ilk gördüğümde, beğendiğimde İran sinemasının dokusu olsun istediğim için o kadar da beğendiğim Farhadi’nin filmlerini yine bir açıp, hepsini baştan sona tekrar seyredip, Farhadi benzer biçimde yapmalıyım fakat tv için bu oldukca yavaş, birazcık şununla harmanlayayım, Succession’da da var, bu Succession’a da benzeyebilir benzer biçimde bir emek harcama yaptım. Aslına bakarsak bundan önceki projemde de ben bunun antrenmanını yapmıştım. ‘Doğduğun Ev Kaderindir’ dizisinde denedim, son dört bölümde başka bir sinematografi denemiştim. Orada da seyircinin sevmediği şeyi buldum. Zoom sevmiyorlar. Ondan sonrasında zoom kullanmayayım dedim. Şundan dolayı onlarda Yeşilçam’ı çağrıştırıyor. Onları atayım dedim. Bu şekilde bir sinematografi yapalım, ışık vs. bunların hepsinin sentezidir aslına bakarsak.

Renk emek vermesi nedir?
Renk emek vermesi şöyleki; bir renk uzmanı var, bu mevzuda İngiltere’de bir eğitim almış. Ondan sonrasında biz onu bulduk, onunla birlikte çalıştık. Karakterler bunlardır, şu mekânlarda çekeceğiz, hikâyesinin gelişimi de budur diye karakterleri tanıttık. Sonrasında oyuncunun üstünde 8 saat devam eden bir renk emek vermesi yapılmış oldu.

O halde kostümüyle ilgili bir renk emek vermesi…
Aynen, giysisiyle ilgili ve bulunmuş olduğu ortamın renklerini de ona nazaran boyadık.

Ne benzer biçimde katkılar sağlamış oldu?
İzleyicilerin çabucak sahiplenmesini birazcık da buna bağlıyorum. Şu demek oluyor ki oyuncu yönetimi doğal ki işin bir parçası. Oyuncunun oyunculuk becerisi buna bir etken. Bu da bir etken. Şundan dolayı tamamen bir atmosfer yaratırken buna da itina gösterdim. Acele inanıyorlar. Bir karakter giydireceğiz, doğal kostüm tasarımı da işin bir parçası. Bu tüm doğruluk daha acele inanmaya sebebiyet verdi.

Haluk Bilginer ile çalışıyorsunuz. Haluk Bilginer, mesleğinde oldukca başarı göstermiş olmuş, Türkiye’de en fazla yabancı filmimizde oynayan oyuncumuz. Ne olursa olsun kendisinden çeşitli öğretiler edinmişsinizdir. Haluk Bilginer’in size edindirdiği en mühim öğreti ne olmuştur?
Fazlaca var hakikaten. Şu an 10 bölümdür beraber çalışıyoruz ve Haluk Ağabey, emek harcamayı en oldukca arzuladığım oyuncuların başlangıcında geliyordu. Haluk Ağabey’den hakikaten her gün bir şey öğreniyoruz. Hatta oldukca taze bir şey söyleyeyim; geçen hafta bir sahne çekerken Haluk Ağabey’in tavrı bana feyz oldu. Fazlaca ustalaşmış bir oyuncu. Hakkaten haftanın 7 günü çalışıyor. Tiyatrosu var, başka dizi çekiyor, buraya geliyor. Her şekilde müthiş bir ustalaşmış fakat ondan öğrendiğim en mühim şey şu oldu; sorgulamadan işin en iyisini yapmak. Şundan dolayı senaryolar, dizi senaryoları kimi zaman oyuncuyu ve yönetmeni zorlayacak noktaya gelebiliyor, Haluk Ağabey, bunu oldukca profesyonelce ve oldukca olgun bir yerden karşılıyor. En iyisini oynamaya programlanmış bir ustalaşmış. Ondan en oldukca öğrendiğim şey bu oldu.

Haluk Bilginer, 'Baba'da 'Emin Saruhanlı'yı canlandırıyor.

Haluk Bilginer, ‘Baba’da ‘Güvenli Saruhanlı’yı canlandırıyor.

Dizilerin, yönetmenler açısından beyaz perde filmleri için oldukca iyi ergonomik olduğu düşünülüyor, sizin için de öyleki midir?
Kesinlikle öyleki. Asistanlarımızla konuştuğumuz bir şey var. Şimdi mevzuyu şöyleki düşünün; ne kadar oldukca egzersiz yaparsan, bir işte o denli başarı göstermiş olursun. Ben 2013’ten beri aralıksız her hafta 140 dakikalık dizi çekiyorum. Çektiğim diziler toplamda 300 bölüme yaklaşmış. Ve bir yönetmen düşünün, 5 senedir bir tane film çekiyor. Onun hiçbir pratiği yok. Benim o anlamdaki pratiğim devasa yükseklikte. Doğal ki de işin içinde birazcık dizide kirlenmek de var. Ben de onu şöyleki yapıyorum. Ben asla dizi izlemem, bir tek beyaz perde izlerim. O yüzden de bu şekilde o gözümü korumaya çalışıyorum. Fakat dediğinize katılıyorum, 5 yılda bir film çeken yönetmenle, bizim sahaya çıkıp film çekmemiz içinde bizim oldukca daha avantajlı olduğumuzu düşünüyorum.

Türk dizileri vatanımızda de yurt haricinde da bilhassa İspanya ve Cenup ABD devletlerinde oldukca fazla izleniyor. Sizce bu bir dönem midir? Yoksa bu ilgi hep devam edecek mi? Sizce devam etmesi için neler yapılmalı?
Dönem mi değil mi bilemiyorum fakat yapılması ihtiyaç duyulan şeyler var. Birincisi; daha kuvvetli içerikler üretmemiz gerekiyor. Bazı yapımları tenzih edelim fakat genel anlamda oldukca süratli ön hazırlıklarla sete çıkılıp bir şeyler çekilmeye başlanıyor. Bu iş o denli da ‘yap-kalk’ işler değiller, ön hazırlığına yatırım yapılması ihtiyaç duyulan işler. Aylar devam eden işler var. Sözgelişi; Ay Yapım’ın yapmış olduğu ‘Yargı’ dizisinden bahsedeyim. ‘Yargı’ bir ihtimal iki senedir üstüne çalışılan bir iş. Bir yıl beklediler, tekrar çalıştılar ve ne kadar yüksek reytingler alan bir iş olduğu ortada. Ön hazırlık kısmına daha oldukca yatırım yapılması, içeriğin daha güçlendirilmesi lazım. Yönetmen, senarist ve yapımcının ortaklaşa emekleri lazım ve bu süreç uzamalı. İçerik olarak güçlenirse, bu daha devamlı bir halde devam eder.

Sözünü ettiğiniz hazırlık sürecinin devam edebilmesi için şu anda şartlar uygun mu?
Evet, uygun. Bence bunun için zemin var ve o kadar da tecrübeli bir sektör var. Tüm yapım şirketlerinin neredeyse 20 yıla yaklaşmış tecrübeleri var. Fazlaca fazla iş yapıyorlar. Ne doğru? Ne yanlış? Ne yapılması icap ettiğini de biliyorlar. Yalnız ön hazırlıkta senarist, yönetmen, yapımcı iş birliği içinde yürümeli. Ve bir bölümle değil de bir ihtimal minimum 6 bölüm olabilse keşke. 13 kısmı yazılmış, revizyonları bitmiş bir halde sete çıkarlarsa o vakit projeler içerik anlamında oldukca daha kuvvetli ve daha uzun vadeli işler olur diye düşünüyorum.

Esasen ilgi gören dizilerin ortak hususi durumunun ön hazırlık sürecinin uzun olması bulunduğunu görüyoruz. Ve sizin de sözünü ettiğiniz benzer biçimde yönetmenin en başından beri işin içinde oluyor olması dizilerin devamlılığını sağlıyor. Bu kadar fazla dizi çekiliyor. Sizce dizi mevzusunda kalite açısından kafi seviyeye ulaştık mı?
Teknik anlamda kesinlikle ulaştık. Teknik anlamda bir eksiğimiz yok. Ben yönetmen kalitesi açısından, oyunculuk açısından oldukca geride olduğumuzu düşünmüyorum. Söylediğim benzer biçimde eğer ki senaryoya da kafi vakti verebilirsek… Şundan dolayı oldukca uzun soluklu işler yazılıyor. Bizim dünyadaki öteki farkımız da o. Adam 48 dakikalık dizi yapıyor biz 148 dakikalık dizi yapıyoruz. Bunu yazması oldukca zor. O yüzden önden gitmemiz gerekiyor. Dizi yayına girdikten sonrasında bunu yetiştirmek yazar için oldukca zor bir şey.

Yönetmen için de öyleki değil mi?
Bizim için de öyleki fakat biz bir halde alıştık. 6 günde dizi çekmeyi öyleki ya da bu şekilde bir halde beceriyoruz fakat senarist için bu oldukca zor. 140 sayfalık bir şeyi yazmak hakikaten çok büyük zor bir şey.

Yabancıların en oldukca şaşırmış olduğu konuların başlangıcında bir haftada bu kadar uzun dizilerin iyi mi yazılıp çekilmiş olduğu geliyor.
Hakkaten anormal bir durum. İşte söylediğim benzer biçimde eğer yapımcı ve senarist bunu önden yaparlarsa bunun da önüne geçeriz, içerikler güçlenir. Bu dizi mevzuları daha uzun soluklu olur.

Her yönetmenin hayalini kurduğu bir yapım vardır. Sizin hayalini kurduğunuz yapım nedir?
İnsanların yüreğinde iz bırakan işler yapmak isterim. Sözgelişi; ‘Babam ve Oğlum’u kime söylesen hepimiz anımsar. Öyleki bir film yapmış olmayı oldukca arzu ederim. ‘The Broken Circle Breakdown’ diye bir film var, oldukca beğendiğim bir filmdir. Ondan sonrasında ‘Incendies’ diye bir film vardı, bayılırım. ‘Babil’ benzer biçimde unutulmaz filmler yapmak ve bunların hepsi hayalim. İlerisi için inşallah yapabilirim.

The Broken Circle Breakdown

The Broken Circle Breakdown

Sizin Engin Iyi sabahlar’la birlikte çalıştığınız beyaz perde filminiz ‘İçimdeki Ses’. O süreci hatırlıyorum da oldukca fazla pozitif yönde tepki almıştı, oldukca konuşulmuştu. Siz bu kadar başarı göstermiş bir film çekmenin peşinden niçin sinemayı devam ettirmediniz?
İlk beyaz perde filmimdi. Ben de bakıyorum ve bazı eksikleri, hatalarına karşın iyi bir ilk filmdi. Ondan sonra bir sürü beyaz perde filmi teklifi aldım. Yapmamamın sebebi şuydu; birincisi, güldürü yapmak istemedim, oldukca güldürü filmi geldi ve ‘İçimdeki Ses’ hakikaten iyi bir filmdi. Onun üzerine çıkmak istedim. O denli iyi senaryo da elime geçmedi. Her yaz oldukca okudum, averaj 4-5 tane film geldi. Hiçbirisi “evet, bu kalıcı bir film olur” söylediğim bir beyaz perde filmi senaristliği değildi. Keza onlar çekildiler ve öyleki bulunduğunu da ben kendi gözlerimle görmüş oldum. Şu demek oluyor ki asla iz bırakmadılar, gişe yapmadılar, yok oldular.

İçimdeki Ses

İçimdeki Ses

Bir ihtimal siz çekseniz değişik olacaktı?
Yok, olmazdı. Hakkaten olmazdı. Aslolan olan senaryodur. Bunu net söyleyeyim.

Evet aslolan olan senaryodur fakat size katılmıyorum. Yönetmen bambaşka bir film haline getirebilir.
Muhakkak bir dokunuşu olur. Fakat şöyleki söyleyeyim, orta derece bir senaryoyu dünyanın en iyi yönetmenine verin, bir tek toparlayabilir, toparlanmış eli yüzü muntazam bir şeye dönüştürebilir. Fakat iyi bir senaryo bambaşka bir şeye götürür. Onu temenni ediyorum. Hakikaten işin beyaz perde kısmı benim başka bir aşk kısmım. Şu demek oluyor ki yapayım ve güzel olsun isterim.

Güldürü filmlerini niçin tercih etmiyorsunuz?
Kariyerimin başlangıcında oldukca fazla güldürü ve duygusal güldürü çektim. Fakat hayalim bunlar değildi. Ben gerçekçi filmler seviyorum, drama seviyorum. Bunlar bugün buraya gelebilmek için bir aşamaydı. Güldürü filmleri oldukca tarzım değil ve izlemekten de keyif almıyorum, o yüzden yapmadım.

En iyisini bekleyeyim derken de vakit geçiyor.
Evet, geçiyor. Bu aslına bakarsanız ben güldürü yapmayacağım demek değil. Geçen yaza kadar 2013’ten beri çalışmadığım yaz olmadı. Devamlı dizi çektim. Şu demek oluyor ki öyleki bir boşluğum da olmadı. Fazlaca yoğun bir tempodaydı. Fakat yavaş yavaş beyazperdeye yer açmaya çalışacağım.

‘İçimdeki Ses’ hakikaten etkisi altına alan bir filmdi. Kariyerinizdeki tek film o olsun istemeyiz.
Teşekkür ederim. Doğal ki benim de uzun vadeli tüm planlarım o yönde. 10 yıl sonrasında ne olur tam bilemiyorum fakat artık dizilere ara verip daha ‘show runner’ kısmına geçip beyazperdeye ağırlık vereceğim.

Eklemek istediğiniz neler vardır?
Bizi sevmiş olarak izlemeye devam etsinler.




Related Posts

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.